Behandeling

Wanneer een diagnose "epilepsie" gesteld wordt bij een patiënt, kan de arts medicijnen voorschrijven om het optreden van aanvallen te voorkomen. Hiermede kan de frequentie van de aanvallen verminderen, of kunnen zo mogelijk de aanvallen volledig weg blijven. De medicijnen bestaan meestal onder vorm van pillen, maar voor kinderen zijn er ook korrels of siroop.

Er bestaan vele verschillende medicijnen om aanvallen onder controle te houden. De keuze hangt af van de vorm van epilepsie, van het soort aanvallen en van de individuele medische situatie van de patiënt. Het is belangrijk te weten dat een zelfde medicament doeltreffend kan zijn voor een persoon, maar helemaal ongeschikt is voor een andere persoon. Soms is er enige tijd nodig om de juiste dosering van het geschikt medicijn te vinden voor een bepaalde patiënt. Dit noemt men "het instellen van de medicijnen". Het is dan ook aangewezen zorgvuldig te noteren wanneer er aanvallen optreden, om dit met de arts te bespreken bij de volgende consultatie.

Soms kan men de aanvallen niet volledig onder controle houden met de medicatie. Het is mogelijk dat een hogere dosis medicijnen niet aangewezen is, zelfs al treden er nog enkele aanvallen op. Een te hoge dosering medicijnen doet soms (zelden) meer en zwaardere aanvallen optreden, en kan ook bijwerkingen veroorzaken zoals duizeligheid en slaperigheid.

Volg stipt het voorschrift van uw arts voor het innemen van de medicatie. Stop de inname niet en verander niet de dosis (noch minder, noch meer) zonder overleg met uw arts.

Voor sommige patiënten kan de arts een noodmedicatie voorschrijven, wanneer de aanvallen te lang duren of te frequent voorkomen. Bij kinderen en volwassenen kan deze rectaal (via de anus) toegediend worden. Er is nu ook noodmedicatie die gebruiksvriendelijker is en oraal/via de mond kan toegediend worden.

Wanneer men de aanvallen niet onder controle kan houden, hoewel de medicatie stipt wordt ingenomen, kan de neuroloog in sommige gevallen en mits specifieke onderzoeken, overwegen een heelkundige ingreep uit te voeren op de zone van de hersenen die verantwoordelijk is voor het optreden van de aanvallen.

De laatste jaren is een andere techniek ontwikkeld: de nervus vagus stimulatie, "een stimulator die net als een pacemaker onder de borstkas wordt ingeplant en door een elektrode in verbinding staat met "zwerverszenuw", welke regelmatige stroomstootjes aan de hersenen geeft." Deze methode kan nuttig zijn bij sommige mensen die niet aanvalsvrij zijn door medicatie en een zogenaamde "refractaire" epilepsie hebben.

Zijwaartse veiligheidspositie bij een tonisch-clonische aanval