Gegeneraliseerde aanvallen > tonisch-clonische aanvallen

De TONISCH-CLONISCHE AANVALLEN (grote aanvallen) zijn de aanvallen waarvan de omstanders het meeste schrikken. Men denkt soms onterecht dat deze aanvallen kenmerkend zijn voor epilepsie en het meest frequent voorkomen. Een tonisch­ clonische aanval gaat gepaard met plots bewustzijnsverlies.

De aanval begint met een tonische fase: het gehele lichaam verstijft en de persoon valt neer. Door samentrekking van de borstspieren wordt de lucht uit de longen naar buiten geperst; dit kan een soort schreeuw veroorzaken. Door het aanspannen van de kaakspieren kan de tong beklemd raken tussen de tanden en door de tongbeet kan bloed uit de mond lopen. Tijdens de verkramping van de borstkas is de ademhaling verstoord en de betrokkene kan min of meer blauw aanlopen. Deze fase duurt 10 tot 30 seconden.

Zij wordt gevolgd door de clonische fase die doorgaans 30 tot 6o seconden duurt. Door het afwisselend verslappen en aanspannen van de spieren, treden schokkende ongecontroleerde bewegingen op over het gehele lichaam. De ademhaling komt weer hortend op gang. Geleidelijk nemen de schokken af en nemen de periodes van verslapping toe tot dat het lichaam volledig ontspannen is. Er kan onvrijwillig urineverlies zijn. De ademhaling is diep en rochelend. De ene persoon komt meteen weer bij, de andere valt in een diepe slaap voor een min of meer lange periode.

Bij TONISCHE AANVALLEN en ATONISCHE AANVALLEN kan de persoon neervallen, bij de eerste omdat de spieren te veel aanspannen, bij de tweede omdat de spieren ineens verslappen.